Από το νηπιαγωγείο ακόμα άκουγες τους μεγαλύτερους να σου λένε :
« Να γίνεις παιδί μου ένας σπουδαίος γιατρός ή δικηγόρος να έχεις λεφτά να ζήσεις καλά!». Προφανώς πάνω κάτω όλοι μάλλον τα ίδια άκουγαν ή και περισσότερα και έγιναν σχετικοί και παντογνώστες στα πάντα. Ένδοξο ελληνικό οικογενειακό περιβάλλον.
Μετά ,στο δημοτικό οι βαθμοί μπαίνουν στην ζωή μας και μας ακολουθούν μέχρι το τέλος των πανεπιστημιακών σπουδών, γίνονται βραχνάς, ένας τρόπος να σε αξιολογούν και να βγάζουν συμπεράσματα για σένα ή πολύ απλά ένας τρόπος να καυχιούνται οι γονείς στους γύρω τους ή πολύ πιο απλά μια οδυνηρή εμπειρία για τα παιδιά που μπαίνουν από πολύ νωρίς στον χορό του ανταγωνισμού και της ανωτερότητας/κατωτερότητας.
« Εμένα το παιδί μου είναι πρώτο στο σχολείο! Θα είναι και σημαιοφόρος λογικά! Ίσως να τον στείλουμε και έξω, δεν είναι για εδώ, είναι πολύ έξυπνο! Ξέρει και 2 ξένες γλώσσες, θα τον γράψουμε και σε 3η!»
« Βρε κοπρόσκυλο, τι βαθμοί είναι αυτοί; Για αυτό σε μεγαλώνω; Για να μου φέρνεις τέτοιους βαθμούς; Με τι μούτρα θα απαντάω εγώ σε όσους με ρωτήσουν; Θα προκόψεις νομίζεις με τέτοιους βαθμούς στη ζωή σου; Ένας αποτυχημένος θα είσαι!»
Ατάκες που σίγουρα όλοι έχουμε ακούσει κάποια στιγμή στη ζωή μας..
Ατάκες όμως που πολλά παιδιά δεν τις αντιλαμβάνονται το ίδιο σε σύγκριση με άλλα παιδιά. Όλα τα κόμπλεξ εξάλλου που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος δημιουργούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην παιδική ηλικία αλλά και στην εφηβεία.
Και αφού περάσεις τον υποτιθέμενο «γολγοθά» των πανελληνίων που μόνο με ανούσιες και στείρες πληροφορίες σε γεμίζει και μεθαύριο δεν θα θυμάσαι καν, αφού χάσεις κάμποσες τρίχες από το κεφάλι σου από το άγχος και την πίεση που σε γεμίζουν οι γύρω σου αλλά και εσύ ο ίδιος «για να πετύχεις» , μπαίνεις στο ελληνικό πανεπιστήμιο και αποτελειώνεσαι. Γιατί αλλιώς τα περίμενες και αλλιώς σου τα είχαν τάξει.
Και που μπήκες με 19 στο πανεπιστήμιο ποιος νοιάστηκε; Ωραία, έγινες και γιατρός ή δικηγόρος όπως σου έλεγαν όλοι. Εσύ και άλλοι τόσοι χιλιάδες τρέχετε να πιάσετε μια θέση στον επαγγελματικό σας κλάδο αλλά τζίφος! Πιο εύκολα θα βρεις δουλειά για τυλιχτής παρά για κάτι πιο γκλάμουρους με λεφτά, κοινωνική αναγνώριση και φήμη. Και το ειρωνικό είναι ότι όταν σνόμπαρες δουλειές όπως το σερβιτοριλίκι και τα σουβλάκια ,τώρα ψάχνεις τέτοιου είδους δουλειές και το ακόμα πιο ειρωνικό πως ούτε σε αυτές δεν βρίσκεις θέσεις εργασίας!
Αλλά εσύ παιδί μου έχεις και άλλη δίοδο! Έχεις και τα μέσα σου ,πώς να το κάνουμε! Ε μα δεν γίνεται αλλιώς ,αφού όλοι έτσι κάνουν! Εσύ τι είσαι; Κανάς ηλίθιος; Έλα, χώσου και στην παράταξη να κάνεις τις γνωριμίες σου, γλείψε 2, 3 καθυστερημένους που το παίζουν ιστορία χωρίς να έχουν κάνει τίποτα ουσιαστικό στη ζωή τους εκτός από το να δίνουν τζάμπα μπουκάλια σε κέντρα με γκόμενες παντός τύπου ( ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και πρέπει να έχει ποικιλία). Δώσε και μια ψήφο μετά όπου σου πουν και να τη η καταξίωση ,να η επιτυχία που σου έταζαν τόσα χρόνια.
Και μετά έρχεται η απογοήτευση, οι ανασφάλειες και όλος ο κακός χαμός.
Αυτά δεν μας τα είπαν δυστυχώς, τα βρίσκουμε στη πορεία. Γιατί όλα είναι ένας φαύλος κύκλος ,καθώς όλα τα παραπάνω ανέθρεψαν γενιές και γενιές της ελληνικής κοινωνίας η οποία ζητώντας πάντα να ζήσει το «αμερικάνικο όνειρο» στην Ελλάδα ,κάπου ξέχασε να ωριμάσει. Δεν φταίνε για όλα οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί δεν έφτασαν εκεί που είναι μόνοι τους με ελαφρά πηδηματάκια. Έφτασαν εκεί χάρη στην ψήφο σου , είναι ο καθρέφτης σου , είναι όλα όσα έκανες και εσύ λέγοντας πάντα « αφού το κάνουν και αυτοί, εγώ τι είμαι; Μαλάκας είμαι;»
Είσαι και πολύ μεγάλος. Το ψευτοδικαίωμα πλέον της ψήφου το έκανες χειρότερο και από την μούρη σου αφού για χρόνια τώρα βολεύτηκες και ξύπνησες ξαφνικά προ εκπλήξεως (!) μετά το Μνημόνιο. Πλέον τα παιδιά της γενιάς μου τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
Κουράγιο και στους επόμενους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου