Ο Λάμπρος, ο Άσαρκος, ο Φορτσάτος, ο Ηatemost, ο J-turn , o Elz και Mr Tickles. Αυτοί είναι οι Βήτα Πεις. Και όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η μουσική τους. Οι στίχοι τους. Η ψυχή που βγάζουν όταν είναι πάνω στη σκηνή μαζί με τους οπαδούς τους. Ο χαμός που γίνεται στις συναυλίες τους όταν νιώθεις όπως νιώθουν και αυτοί. Είναι το «Ζω για το σήμερα», το « Η χρονιά των Δρόμων», το «Κάθε φορά που χάνομαι», το «Όνειρα σβήνουνε» και το « 40 ώρες πρίν» μαζί. Για μένα είναι ακόμα τα βράδια που εκφράστηκα μέσα από κομμάτια σαν και αυτά και προβληματίστηκα, συγκινήθηκα ή και θύμωσα. Είναι εκείνο το live στην Αθήνα στις 31/1/09 που τους είδα για πρώτη φορά μετά από ήδη τρία χρόνια ακρόασης και τους αγάπησα ακόμα περισσότερο. Είναι η ομάδα της πόλης που αγαπώ και να μισώ να ζω σε αυτή. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. Κάθε στίχος τους, ίσως μια δικιά μας ιστορία.
Παραμένουν στην underground σκηνή μετά από δέκα χρόνια χωρίς εταιρείες και δημόσιες σχέσεις ,με συγκεκριμένες απόψεις πάνω στην ελληνική hip hop σκηνή, γεγονός που έχει κάνει πολλούς κατά καιρούς να δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα γύρω από το όνομα τους. Κλίμα όμως το οποίο ελάχιστα κατάφερε να τους αγγίξει αφού συνεχίζουν ακάθεκτοι και προσγειωμένοι. Για τους οπαδούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου