Την εποχή που οι εργασιακές σχέσεις όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο παιρνάνε μια τεράστια κρίση ενώ παράλληλα υπάρχουν οι συγκυριες των οικονομικοπολιτικών και κοινωνικών αναταράξεων με ένα ευρύ παγκόσμιο φάσμα πολεμικών συρράξεων να μαίνονται κυρίως στη Μέση Ανατολή και το παγκοσμιο περιβαλλοντικό πρόβλημα να μεγαλώνει όλο και περισσότερο, εύλογο είναι το ερώτημα για το ποιο θα είναι το μέλλον της γενιάς μας.
Πριν απο 125 χρόνια , τα εργατικά συνδικάτα κατάφεραν να αντιδράσουν δυναμικά στις προκλήσεις της εποχής τους και να παλαίψουν για τα δικαιώματα που τους αναλογούσαν και για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής ,κατακτώντας το οκτάωρο που μέχρι σήμερα μας φαινόταν για κάτι αυτονόητο. Όλα όμως αυτά τα δικαιώματα που αποκτήθηκαν με τόσο κόπο και τόσους αγώνες απο τα τότε εργατικά συνδικάτα ,σήμερα μοιάζουν πολυτέλειες. Και αυτό γιατι η σημερινή κατάσταση έχει ως εξής: περικοπές μισθών και συντάξεων, αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτοι μισθοί , μερική απασχόληση,συμβάσεις ορισμένου χρόνου ,μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και αδικαιολόγητες απολύσεις εργαζομένων στο όνομα της κρίσης και μια ανεργία η οποία έχει αγγίξει το 22%.
Μέχρι πρίν απο λίγη ώρα βρισκόντουσαν σε εξέλιξη μεγάλες και μαζικές συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια των ελληνικών εργατικών συνδικάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τιμώντας την Εργατική Πρωτομαγιά διαμαρτυρώμενα για την σημερινή κατάσταση που μόνο εργατικό Μεσαίωνα μπορεί να θυμήσει.
Πόσο ομως αυτές οι κινητοποιήσεις μπορούν να αποτελέσουν εγερτήριο ριζικών αλλαγών στη σημερινή κατάσταση;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου