Σουρεαλιστικές πασχαλινές στιγμές

Σύμφωνα με τους πατροπαράδοτους τρόπους και θεσμούς σε κάθε γωνιά της Ελλάδος ετοιμάζονται οι σούβλες, τα τσουρέκια, τα κουλούρια και οι λαμπάδες με τα σοκολατένια αυγά σιγά-σιγά.

Κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό, κάθε χρόνο οι ίδιες ιεροτελεστίες( με μεγαλύτερης εκείνης της σούβλας προφανέστατα και ας παραπονιούνται οι νοικοκυραίοι ότι και ακριβοπλήρωσαν το αρνάκι αλλά και ελληνικό δεν ήταν), κάθε χρόνο οι ίδιες ευχές για την σωτηρία της ψυχής και για την φώτιση όλων μας με την βοήθεια του «άγιου φωτός». Και εννοείται ότι σαν υπόδειγμα καλού χριστιανού θα νηστέψεις την Μεγάλη Βδομάδα, γιατί διαφορετικά τι ψυχή θα παραδώσεις και τι θα πει ο Κύριος που σταυρώθηκε για σένα και εσύ ακόμα και μια βδομάδα δεν μπορείς να κρατηθείς;

Η ηλικιωμένη κυριούλα που στο φωνάζει αυτό πιστεύει πως έτσι τιμάει την πίστη της. Δηλώνει χριστιανή ορθόδοξη και κάθε Κυριακή είναι στην εκκλησία πρώτη θέση «πίστα» και ξέρει όλους τους ύμνους απέξω και ανακατωτά. Ειδικά τώρα που κορυφώνεται και το θείο γεγονός; Α καλά! Εδώ δεν την πιάνεις με τίποτα! Ποτέ της όμως δεν έδωσε ούτε ψίχουλο σε άστεγο και φωνάζει τους μετανάστες που ζουν στη γειτονιά της βρωμιάρηδες και κλέφτες. Και όταν δέρνανε 2 ανήλικα αλλοδαπά στο πιο κάτω δρόμο μπορεί και να χάρηκε κιόλας. Προσφέρει κοινωνικό έργο ως χριστιανή. Είναι όλη μέρα στημένη στη τηλεόραση και ενημερώνεται, αυτό δεν είναι έργο;

Αυτές τις «άγιες μέρες» λένε πως γίνονται θαύματα αν πιστέψουμε και αφοσιωθούμε απόλυτα στο κάλεσμα της χριστιανοσύνης που δίδαξε την αγάπη και τον σεβασμό. Αλλά μόνο αν είσαι καλός χριστιανός απολαμβάνεις τις ευεργεσίες του Κυρίου. Διαφορετικά στο κρατάει μανιάτικο και μια μέρα θα καείς στα καζάνια της κολάσεως που βρίσκονται κάπου υπογείως. Γιατί ακόμα και η θρησκεία έχει τους πάνω και τους κάτω, τι να κάνουμε. Και αν  είσαι μουσουλμάνος ή βουδιστής, βλέπουμε.

Εγώ όμως βλέπω εδώ και πάρα πολλά χρόνια καζάνια της κολάσεως να μας τσουρουφλίζουν καθημερινά λες και είμαστε καταραμένοι από την μοίρα να τα υπομένουμε να μας καίνε. Λες και είμαστε ήδη νεκροί και περιμένουμε αγωνιωδώς από κάποιον άλλον να μας σώσει και να αναστηθούμε και να ανταμώσουμε την ευτυχία όλοι μαζί παρεούλα κάπου, κάποτε. Κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα όλοι εύχονται πράγματα αλλά ποτέ δεν τους είδα να κάνουν κάτι από μόνοι τους για να γίνει έστω και μία από αυτές τις ευχές πραγματικότητα. Όλοι κάθονται και περιμένουν τον Θεούλη να τους  τα φέρει. Κάπου ακούστηκε πως έγινε και αυτός μετανάστης για αλλού και δεν του δίνουν πολιτικό άσυλο.

Η κόλαση μπορεί να είναι καθημερινή και να βρίσκεται παντού. Από την ανασφάλιστη πολύωρη ψυχοφθόρα εργασία που γίνεται πλέον μόνο και μόνο για λόγους βιοποριστικούς, από την ξινισμένη μούρη των συναδέλφων που ζητάνε πάντα να πάρουν 5 δεκάρες πιο πάνω από σένα και σου θάβουν τεράστιους λάκκους, από την μιζέρια της καθημερινότητας μας που ζητάμε μονίμως επιβεβαίωση για ότι και αν κάνουμε από τους γύρω μας, ζώντας με μια συνεχή ανασφάλεια για τα πάντα και αναζητώντας όλο και πιο πολλά αγαθά για να καλύψουμε τα κενά μας, μέχρι το ανύπαρκτο οικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο προσπαθούμε να ανασάνουμε. Σε ένα σύστημα που δημιούργησαν άνθρωποι σαν και μας,μόνο που αυτοί έτυχε( και απ-‘έτυχε’) να αποκτήσουν μεγαλύτερη εξουσία από μας και λανθασμένα να τη χρησιμοποιήσουν όπως την χρησιμοποίησαν και σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι στο πλανήτη πεινάνε, άλλοι προσπαθούν να δουν από πού τους ήρθε όλη αυτή η λεγόμενη οικονομική κρίση και γκρεμίστηκαν τα χρυσά όνειρα που τους έκτισε ο καπιταλιστικός τρόπος ζωής και άλλοι που απλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει καν τι έχει συμβεί και συνεχίζουν να πιστεύουν πως όλα είναι καλά. Και από την άλλη, έχουμε έναν πλανήτη ο οποίος αργοπεθαίνει μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ και όλοι αυτοί οι ξακουστοί πολυσπουδαγμένοι επιστήμονες κάνουν που και που και αυτοί τα στραβά μάτια.

Η Φουκοσίμα είναι το πιο τρανό πρόσφατο παράδειγμα. Πριν το τσουνάμι ,πέρα από τους περιβαλλοντικά και οικολογικά ενδιαφερόμενους κανείς δεν είχε αναφερθεί δημοσίως και δεν ασχολιόταν με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες που ξεφύτρωναν σε όλο το πλανήτη σαν τα μανιτάρια. Όταν ο άνθρωπος είδε για άλλη μια φορά πόσο πραγματικά αδύναμος είναι μπροστά στη φύση ,τότε ξαφνικά τα μέσα άρχισαν μαζικά να αναφέρουν για το ζήτημα των πυρηνικών αντιδραστήρων και την τεράστια επικινδυνότητά τους. Αρχικά ψιθυριζόταν πως η καταστροφή στη Φουκοσίμα είναι συγκρίσιμη με εκείνη του Τσέρνομπιλ, μετά από λίγο οι επιστήμονες το πήραν πίσω,αργότερα άρχισε πάλι να ακούγεται και στο τέλος να επιβεβαιώνεται αλλά και να λέγεται ακόμα πως η καταστροφή που προκλήθηκε στο περιβάλλον είναι μεγαλύτερη από εκείνη του Τσέρνομπιλ. Και αναρωτιέσαι, τι να πρωτοπιστέψεις σε αυτόν τον κόσμο; Σε τι να πρωτοπιστέψεις;

Αλλά δεν πειράζει. Για άλλη μια χρονιά έχουμε το αρνί στη σούβλα και τα κλαρίνα στη διαπασόν. Απόδειξη πως είμαστε για ένα ακόμα χρόνο ζωντανοί.